relationship

ฉันค่อนข้างแน่ใจว่าความสัมพันธ์ของคนแสนจะเปราะบาง

นานมาแล้ว ใครคนหนึ่งให้สัญญากับฉันเป็นแม่นมั่นว่า หากฉันตายก่อน ใครคนนั้นจะมาเทเบียร์ไฮเนเก้นราดลงบนหลุมศพของฉัน และนั่งพิงก้อนหินพูดคุยกับร่างกายไร้วิญญาณใต้ดินผืนนั้น
นานมาก...จนฉันไม่แน่ใจว่าคนพูดยังจำได้หรือไม่ และหากเป็นเช่นนั้นจริงๆ เขายังจะทำอย่างที่บอกอยู่หรือเปล่า
เดาว่าคงไม่ เพราะ..."อะไรๆ ย่อมเปลี่ยนแปลง เราเองก็ย่อมโตขึ้น พอที่จะรู้ว่าอะไรที่อยากทำและอะไรที่ไม่อยากทำ"...เขาว่าอย่างนั้น
"ใคร" ในเวลานั้นได้หายไปกลายเป็น "ใคร" อีกคนที่ฉันแทบไม่รู้จักในเวลานี้
ช่วยไม่ได้ที่ความจำของฉันดันดีเป็นพิเศษกับเรื่องบางเรื่อง ซึ่งแต่ละเรื่องนำมาซึ่งอิฐแต่ละก้อนที่ก่อเป็นกำแพงรายล้อมรอบตัว

หลายปีที่แล้ว หน้าบ้านยังไม่มีต้นลั่นทม โรงรถ และบ่อปลาเล็ก
เด็กหญิงคนหนึ่งเก็บตัวอ่านหนังสือไม่สุงสิงกับใคร แต่ยังคงมีเสียงหัวเราะออกมาจากปากเธอบ้างในหลายคราวที่นั่งอยู่หน้าทีวีหรือทำกิจกรรมอื่นๆ ร่วมกับผู้ใหญ่อีกสองคนที่หัวเราะด้วยกัน
หลายปีผ่านมา เด็กหญิงคนนั้นหายไป กลายเป็นหญิงสาวที่นิ่งเงียบ เธอมักแสดงอารมณ์ผ่านสีหน้าที่ราวกับเบื่อโลกทั้งใบตลอดเวลา แต่เธอก็เริงร่าเมื่อได้ออกไปข้างนอก และเย็นใจเมื่ออยู่คนเดียว
เพียงเพราะหลายปีที่ผ่านมา บ้านหลังนั้นกลายเป็นสงครามประสาทขนาดย่อมๆ
เส้นใยบางๆ ของเด็กหญิงคนเก่ากับผู้ใหญ่ทั้งสองเปราะบาง พร้อมจะแหลกสลายไปได้ทุกวินาที

หรือแม้กระทั่งมิตรสหายที่รักใคร่ชอบพอจนถึงขั้นสนิทสนม
หากแม้นความเห็นต่างกันสุดขั้วในบางเรื่อง
ลูกไฟก็พร้อมจะปะทุ และเผาผลาญเส้นใยเส้นนั้นได้ แม้ว่ามันจะแน่นและเหนียวเพียงใดก็ตาม

ฉะนั้น ความสัมพันธ์จึงน่าหลงใหลและน่าหวาดกลัว
ฉะนั้น ฉันจึงเลือกเก็บตัวเองไว้ให้ห่างไกล
เพราะฉันไม่พร้อมที่จะปะทะ หัวใจไม่แข็งแรงพอจะเจอความขัดแย้งกับคนที่รู้สึกดีต่อกันมานาน จนถึง

ขั้นต้องแค้นเคืองกันไป
เพราะกับคนบางคน ฉันชั่งน้ำหนักจนเห็นด้านดีมากกว่า ...จึงเลือกจะนิ่งเงียบ

แต่ลึกๆ แล้ว ฉันเองก็ปรารถนาการฟัง และเข้าใจกัน
เผื่อว่า เส้นความสัมพันธ์จะแน่นหนาและทนทานมากขึ้น
เพราะบอกตรงๆ ...ตอนนี้ฉันเหนื่อยแทบขาดใจจริงๆ